Mijn Levensverhaal

Mijn Transformatie

Mijn leven is niet altijd even makkelijk geweest.
Als kind tot en met een paar jaar geleden, vond ik het leven best zwaar.
Mijn leven was zwaar.
Toen ik 16 was voelde het of dat ik al 80 was, het voelde of dat ik al zoveel had meegemaakt.
Ik raakte daarom zwaar depressief op mijn 16e en moest een jaar lang anti depressiva slikken.
In mijn hele werkleven, het werken in reguliere banen ben ik in 10 jaar tijd maar liefst 3 keer vastgelopen, ik raakte steeds overspannen.

Als kind ervoer ik het leven al anders.
Ik herinner me nog goed hoe ik was voor mijn 4de, ik genoot van het leven, het buiten zijn, spelen met de natuur, dat is wat ik deed van nature uit.
Ik voelde een band met alles dat leefde en zo ook met de dieren.
Ik lachte daarom vaak als ik een kat of een hond voorbij zag komen (dat doe ik vandaag de dag nog steeds hahah omdat ze gewoon zo grappig zijn).
Toen ik op mijn 4de naar school moest, wou ik in eerste instantie heel graag! Want ik wou zo graag leren, maar de eerste dag op school viel mij zwaar tegen.
Er werd daar niet ´´geleerd´´ zoals ik dat van nature uit kon.
Plus het was gewoon niet fijn, zoveel kinderen om me heen die schreeuwde en zoveel onrust veroorzaakte. Ik snapte er helemaal niets van.
3 jaar lang huilde ik, elke dag, steeds maar weer, als mijn moeder me wegbracht op school.
Ik wou daar niet zijn!
Toen der tijd wist ik nog niet dat ik hooggevoelig was en mijn omgeving wist dit ook niet.

Als kind begreep ik dit leven hier op aarde niet.
Het was zo anders dan dat ik was en ik kende vanuit mijn zelf.
Er was iets in mij, vanaf jongs af aan en dat zorgde ervoor dat ik altijd maar bleef zoeken en zoeken naar mezelf en de diepere laag van het leven.
En dit begon al op vrij jonge leeftijd.
Ik haalde boeken uit de bibliotheek en las over onderwerpen zoals: geesten, reïncarnatie, engelen, spiritisme en ik vond dit alles heel erg interessant.
Ik las het en ik stond nergens van te kijken, ik wist dat dit allemaal kon, mogelijk was, ik vond het totaal niet raar maar eerder interessant.
Toen der tijd wist ik nog niet dat ik meerdere paranormale gaven in mij had.

Mijn jeugd was moeilijk, het was zwaar.
Mijn moeder was er 5 jaar lang niet, omdat ze in een psychiatrische inrichting was opgenomen, het ging totaal niet goed met haar.
Elke avond bezochten wij haar, ik, me broertje en mijn vader, maar ik vond het altijd maar zo raar want ze was zo anders en al die mensen die daar zaten keken en deden ook zo raar.
Thuis was ook alles anders, want als je moeder weg is dan is het gewoon anders.
Ik moest naar de basisschool en gewoon mijn dingen doen die je als kind moet doen, maar ik dacht altijd dat mijn moeder dood zou gaan, wantja als kind begrijp je er niet veel van.
Er was geen plek, geen ruimte voor mij en mijn ontwikkeling.
Toen der tijd was ik al hooggevoelig en paranormaal begaafd, maar ik wist dat niet en niemand om mij heen zag dit.
Plus ik had ook te handelen met de hele situatie met mijn moeder die ook de nodige angsten, gevoelens en emoties teweeg bracht, wat ik vaak niet kon uiten.
Ik voelde me vaak alleen.
En huilde elke avond.
Omdat ik me zo anders voelde en alles zo intens beleefde maar dit niet goed kon uiten, verwoorden.
Ik kon niet lekker spelen zoals een kind van die leeftijd hoorde te spelen, omdat ik door de hele situatie ook extra verantwoordelijkheid had gekregen.
Alles was anders.

Toen ik 16 was heeft dit alles geresulteerd in zwaar depressief zijn.
Alles was genoeg.
Ik wou eigenlijk niet meer leven.
Want waarom?
Ik had niet echt veel leuks meegemaakt tot die tijd.
Het voelde of dat ik een leven had geleefd van een 80 jarige en ik vroeg me tegelijkertijd af of een leven van een 80 jarige zo zwaar zou zijn geweest als het mijne tot dan toe?
Gelukkig kwam ik over de depressie heen, door medicijnen en goede begeleiding.
Maarja, toen begon de zoektocht pas echt.
En dat wist ik.
Ik wist dat het toen pas echt zou beginnen omdat het voelde dat na de depressie er nog een groot deel in mij ongekend was.
Ik kwam er dus achter dat ik hooggevoelig was en paranormaal begaafd.
Ik las hier dingen over op internet en ook boeken en ik herkende me zo in de omschrijving van hooggevoeligheid!
Dat voelde als een eerste en diepe erkenning, die ik tot dan toe nog nooit had gehad.
Ook kwam ik erachter dat ik paranormaal begaafd was, ik kwam hierachter omdat een paranormaal therapeut mij dit kon vertellen.
Ik stond ervan te kijken! Ik paranormaal begaafd?
Ik had daar nog nooit bij stil gestaan….
Maar het verklaarde ineens wel een hoop!
Mijn interesse naar het paranormale en spirituele op jonge leeftijd, maar ook mijn zus die ik als kind al vaak zag. Echter had ik er nooit bij stil gestaan en vond dit allemaal normaal.
Maar dat was het dus niet…
Ik vond het allemaal ook een beetje ´´eng´´ en was bang dat ik net als mijn moeder een psychische stoornis zou hebben, dus besloot ik naar het GGZ te gaan en daar mijn verhaal te doen.
Ook kreeg ik daar allemaal testen.
Echter zei de psychiater mij daar uiteindelijk dat ik psychisch niets mankeerde maar dat ik eerder een zesde zintuig had.
Ik vroeg of ze me hiermee konden helpen?
Want ik wou graag leren hoe hiermee om te gaan.
Maar dit konden ze niet.
Ik werd op mezelf terug geworpen en moest het eigenlijk allemaal maar alleen gaan uitzoeken.
Ik schat dat ik toen ongeveer 18 was.
En weetje ik kan nu zeggen dat vanaf dat moment eigenlijk mijn leven nog wel het zwaarst werd.
Vanaf kinds af aan was het al moeilijk geweest…
Maar toen ik erachter kwam dat ik hooggevoelig was en meerdere paranormale gaven had, werd het pas echt lastig.
Het werd lastig en het was zwaar omdat ik steeds meer ervoer hoe anders ik was dan anderen.
Op sommige momenten leek ik helemaal alleen te zijn en te staan.
Niemand kon mij begrijpen.
Mijn ouders niet, de mensen om mij heen niet.
Ik was alleen.
En de ervaringen die ik op deed door mijn paranormale begaafdheid waren ook lastig.
Het was gewoonweg zwaar!
Ik heb veel moeten meemaken en ik was ook vaak alleen, op mezelf, maar er was altijd een stem die tegen mij sprak een fijne en een goede stem, van mijn gids.
Ik leerde onwijs veel door deze stem!
Deze stem zorgde ervoor dat ik mijn ervaringen helder kon zien en kon begrijpen.
Zo leerde ik veel van deze stem, het liet mij bijvoorbeeld bepaalde gebeurtenissen zien die hadden plaatsgevonden in mijn leven of gewoonweg een gesprek met iemand, en dan leerde ik om alles als het ware ‘’terug te spoelen’’.
Gewoonweg te observeren, wat er zowel gebeurde, hoe het contact ging met die andere persoon en welke energie uitwisseling er gaande was.
Ik leerde dit keer op keer en het bracht mij veel helderheid.
Hierdoor kon ik veel dingen helder zien en daardoor begrijpen.
Ik leerde om te zien hoe subtiel energie is en hoe de energie uitwisseling tussen mensen, gebeurtenissen plaatsvindt en wat dit met je doet maar ook met de andere persoon.
Hierdoor kon ik enorm veel grote stappen voorwaarts maken!
Maar het was zwaar.
Want weetje als je paranormaal begaafd bent krijg je veel op je bordje, je moet veel leren over energieën, je onderscheidingsvermogen, je wordt steeds maar weer getraind en dit gebeurt in het leven zelf, elke dag steeds maar weer er is geen ene dag waarin dit niet gebeurde.
Er waren momenten dat ik echt een soort van training kreeg en dat er bijvoorbeeld zware en negatieve energieën op me af kwamen.
Zo ben ik meerdere keren behoorlijk naar geworden door bepaalde energie aanvallen.
Het gebeurde wel eens in het ziekenhuis of in het bejaardentehuis, als ik op bezoek ging bij mijn oma’s dat er een niet fijne energie over me heen kwam, die daar was in het ziekenhuis of in het bejaardentehuis.
Ik wist dat dit dan gebeurde, ik kon het begrijpen en helder zien, maar ik had er wel last van.
Ik moest dan soms dagen ervan bijkomen, eer dat ik weer terug was bij mijn eigen energie.
Ik moest leren het onderscheid te zien, te voelen, te ervaren en wat ermee te doen.
En dit deed ik dus al op vrij jonge leeftijd.
Keer op keer.
Zonder dat iemand me daarbij hielp of kon helpen.
Ik moest mijn weg alleen gaan.
Alleen die stem was er…
De stem van mijn gids, of misschien mijn innerlijke Zelf, misschien is het ook wel hetzelfde, maargoed, ik was alleen in alles maar toch voelde ik me niet alleen door deze stem.
Ik voelde me zelfverzekerd en had altijd hoe dan ook vertrouwen.
Omdat er iets in mij was wat ervoor zorgde dat ik altijd helder kon zien en kon begrijpen, hoe dan ook.
Ik heb geleerd om met bepaalde krachten te werken en hoe energie werkt en dit heb ik puur geleerd door mijn eigen leerervaringen die op mijn pad kwamen.
Ook heb ik ervaren dat andere mensen hele nare energie op je af kunnen sturen.
En dat dit heel naar voor je kan zijn.
Ik leerde uit eigen ervaring dat voodoo, winti niet zoveel anders is dan het sturen van negatieve energie. Ik verdiepte me toen der tijd ook erg in voodoo en winti, omdat ik het zwaar interessant vond en graag meer wou leren over hoe natuurvolken met magie omgaan.
Het boeide mij enorm!
En ik leerde ook heel erg veel hierdoor, want hierdoor wist ik op een gegeven moment dat als je energie op zo’n slechte manier kan gebruiken, je ook het tegenovergestelde kan doen het op een goede manier gebruiken.
Ik leerde hierdoor dat gedachten sterk zijn, gedachtekracht, maar ook dat energie sterk is en dat ik gewoonweg op energetisch niveau kon werken, door me dingen voor te stellen en door energie te laten stromen in goede zin.
De natuurvolken hebben mij altijd erg bezig gehouden, de indianen, omdat ik zelf daar een hele diepe band mee voel en weet dat ik ooit eens een indiaan ben geweest.
Daarbij was het ook zo dat toen der tijd mijn gids, een sjamaan zich aandiende.
Door hem kon ik enorm veel leren en ik leerde ook veel.
Om op een nieuwe manier met energie om te gaan en dat het onbegrensd is.
Ook was het zo dat toen der tijd mijn gaven om dromen te kunnen verklaren zich openbaarde.
Ik was lid van een forum wat over winti ging en waarop mensen hun dromen konden plaatsen om te laten verklaren. Het was heel opvallend maar het lukte mij heel goed om dit te doen, plus het was of dat ik van nature uit al kennis in me had over de verschillende wintis (geesten) die er zijn in de Surinaamse cultuur en die zich vaak aandienen via dromen.
Ik vond het heel erg interessant!
De keerzijde was daarin tegen ook dat ik af en toe te maken had met negatieve geesten, niet zo zeer door dit forum, maar gewoon in het leven zelf.
Ik heb moeten leren hoe ik negatieve geesten van me kan weg halen, weg kan sturen.
En hoe dit allemaal werkt.
Ik merkte op wat het met me deed als er iets bij me was, een niet zo fijne energie, ik leerde de symptomen kennen, wazig zien, je niet fijn voelen, moeheid, of dat je energie van je wordt genomen, nachtmerries, stemmingswisselingen.
Ik kwam er ook achter dat de sluier tussen een psychische stoornis hebben of last hebben van een negatieve geest, heel dun kan zijn.
En vroeg me ook af of de mensen met psychische stoornissen allemaal wel goed worden behandeld.
Ook begon ik dit af te vragen over mijn moeder, of zij vroeger eigenlijk geen last heeft gehad van negatieve entiteiten? Ze is namelijk ook erg gevoelig en misschien net als mij ook wel paranormaal begaafd.
Ik heb meerdere malen negatieve geesten van me weg moeten sturen, maar het werkte wel.
Ook begon ik te begrijpen waarom ze naar me toe kwamen.
Ik stond open.
Ik was gevoelig.
Door mijn paranormale gaven wisten ze dat ik ze kon waarnemen, ze zag, ze voelde en dat het licht wat in mij was hun aantrok, omdat ze wisten dat ik ze ook verder kon helpen, om naar het licht toe te gaan en de aarde los te laten.
Ik heb dit allemaal uit eigen ervaring moeten leren, terwijl ik nog vrij jong was.

Ik moest al deze niet leuke en zware ervaringen ondergaan om te leren sterker in mijn eigen energie aanwezig te zijn, de energie van binnenuit die ik Ben. Het was ook tevens die ontdekkingsreis die ik ging, want al vanaf jonge leeftijd vond ik het leven hier raar en begreep ik het niet want er was iets in mij, wat zoveel meer kende en was en dat heeft mij altijd bezig gehouden en een immense zoektocht in werking gezet.
Rond mijn 20ste gingen mijn ontwikkelingen ook erg hard, ik leerde dus veel en moest veel leren en daardoor maakte ik grote stappen vooruit.
Soms was het zo dat in 1 dag tijd ik totaal anders was, ik herkende me dan niet zoals dat ik de vorige dag was.
Het was of dat ik keer op keer in een achtbaan zat.
En die achtbaan was intens.
Het ging hard maar ook supersnel en overal kwam ik, bij de fijne energieën, de negatieve energieën, geesten, maar ook kwam ik bij me Zelf en alles wat erom heen zat wat me tegenhield om me Zelf te kunnen en te mogen zien zoals dat ik was.
Daarnaast had ik ook te maken met mijn hooggevoeligheid, er waren momenten in mijn leven dat ik helemaal vol zat met andermans energieën en dat dit geen fijne uitwerking op mij had en mijn gesteldheid, daarbij vertroebelde het mijn paranormale gaven.
Ik moest dit alles haarfijn leren, elke dag, steeds maar weer.
Ik moest leren inzien wat energie met mij deed, hoe het bij me kwam, hoe ik het bij me hield, andermans gevoelens, gedachtes en emoties in me opnam en er last van had.
Ik verwierf een diep inzicht, keer op keer en het werd steeds haarfijner, waardoor mijn onderscheidingsvermogen beter werkte en ik al eerder kon opmerken met welke energieën ik te maken had en hoe hiermee om te gaan.
Elke dag was een zwaar leerproces in die tijd.
Ik had geen rust.
Er was zoveel!
Zoveel wat ik moest leren.
Zoveel wat ik moest ervaren, om te kunnen leren.
Ik las veel spirituele boeken toen der tijd want ik wou zo graag meer leren en ik nam dit proces van leren heel serieus, ik nam er de tijd voor, elke dag maar weer en las dan boeken, schreef dingen op en leerde ook mediteren.
Het was of dat mijn leven zichzelf stuurde en dat alles op mijn pad kwam om mij die juiste leerervaringen te geven.
In het dagelijks leven werkte ik inmiddels maar dit was 24 uur per week, een hele week kon ik niet uithouden maar dat was ook niet zo gek als je innerlijke wereld zoveel tijd, aandacht en energie van je vraagt. Plus ik moet zeggen werken is nooit mijn ding geweest in die setting zoals deze maatschappij dit normaal vindt.
Ik heb daar nooit iets mee gehad omdat het voelde dat er in mij zoveel meer was dat tot uiting wou komen!
Mijn innerlijke wereld vroeg van mij dus veel tijd en aandacht, ik moest mijzelf leren begrijpen, elke dag, elk moment steeds maar weer en dit voelde als het belangrijkste.
Het ging diep en het was intens.
Maar hierdoor leerde ik veel over mezelf, kwamen oude stukken omhoog uit mijn jeugd en kon ik veel zien en begrijpen, waardoor ik dan weer voelde dat er veel ruimte in mij vrij kwam.
Ik leerde en ik leerde, op alle mogelijke manieren en het hield me gewoon niet los.
Het voelde of dat dit zo nodig was!
Dus deed ik dat en ik nam het zwaar serieus, ik ben ook niet voor niets een Steenbok, als die ergens voor gaan dan gaan ze volledig!
Ik wou niks missen, geen enkel stukje want het voelde zo belangrijk.
En dat was het ook.
Vanaf kinds af aan was er namelijk iets in mij een diep gevoel van dat ik eerst mezelf wilde leren kennen voordat ik hier op aarde zou kunnen leven.
En die zoektocht ben ik dus al gestart vanaf dat ik heel jong was.
Naarmate ik ouder werd nam het andere vormen aan en kon ik veel dingen ook beter begrijpen.
Dat ik paranormaal begaafd ben zou ik eigenlijk nooit van mezelf kunnen zeggen, omdat ik me niet hoger wil plaatsen dan iemand anders, plus ik ervaar het meer als een staat van ‘’helderheid’’ waarvan ik overtuigd ben dat een ieder dit kan bereiken, mits je daar de volledige inzet, kracht en aandacht aangeeft.
Maar dit zijn geen makkelijke processen en ik hoop dat door het lezen van mijn ervaringen je enigszins kan beseffen dat dit ook niet zomaar iets is, plus het hele leren kennen van jezelf is geen makkelijk proces, het is zwaar.
Maar het brengt je uiteindelijk wel enorm veel!
Het is heel waardevol, maar dat neemt niet weg dat het heel zwaar en moeilijk is en dat het vraagt van jou om enorm veel discipline en doorzettingsvermogen.
Het verbaasd mij dat ik dit eigenlijk altijd heb gehad.
Het was altijd in mij, veel discipline en doorzettingsvermogen, daarom hield ik nooit op en bleef ik maar verder gaan en zoeken, naar me Zelf.
Op alle manieren.
Ik nam me gedachtes waar.
Ik leerde mijn innerlijke wereld kennen.
En dat was een belangrijk stuk.
Het verveelde me nooit.
Het maakte me niet angstig of bang, nee eerder nieuwsgierig.
Ik leerde via mijn gids dat ik mijn gedachtes kon observeren, mijn binnen wereld om zo meer inzicht te krijgen in me Zelf.
Het was niet moeilijk, omdat je gedachtes er gewoonweg zijn en ze zullen er altijd zijn, maar de kunst zit hem erin om ze te zien voor wat ze zijn en er niet in mee te gaan.
Hierdoor leerde ik veel zien.
En kwamen er ook veel beelden vrij van vorige levens.
Ik zag mezelf als een Indiaan, maar ook dat ik meerdere levens heb geleefd in Egypte en dat ik daar heel erg bezig ben geweest met mijn ontwikkeling en groei en dat ik in die levens ook veel kennis heb opgedaan over me Zelf.
Het gevoel naar Atlantis kwam ook bij mij omhoog en daarnaast nog meerdere stukken, die ik nu niet allemaal uitgebreid zal vertellen, want het ging erom dat ik door dit alles veel dingen kon begrijpen en plaatsen.
Opvallend was ook dat sommige stukken uit vorige levens gelijkenissen vertoonde met dit leven, dat er zelfde soort stukken op dit moment leken te spelen.
Er waren enorm veel ‘’klik momenten’’ en die waren ook nodig omdat het steeds maar weer stukken van mezelf waren die zichtbaar werden voor mij en daardoor kon ik delen van mezelf erkennen en werd ik weer een stukje meer ‘’heel’’.
Een prachtig proces!
Zo waardevol.
Maar nogmaals: zo zwaar.
Vooral ook de ontwikkeling van mijn paranormale gaven en om dit helemaal alleen te moeten doen als je nog vrij jong bent en eigenlijk geen normaal leven kan leven maarja dat heeft me eigenlijk ook nooit getrokken. Het was wel zwaar want ik stond er alleen voor en niemand om me heen begreep me maar ik begreep alles en die stem in mij was de enige wegwijzer die ik had, maar het voelde zo vertrouwt als een deel van me Zelf dat ik daar absoluut geen nee tegen kon zeggen.
Dit was alles wat ik had.

En ik ging die weg.
Alleen.
Ik was allen.
Ik was op mezelf.
En het moest ook zo zijn.
Want hierdoor leerde ik het meeste, het kwam uit mij, het kwam uit me Zelf.
Een leraar, een ander mens had me dit alles niet kunnen geven, ik moest het allemaal zelf ervaren.
En dat deed ik ook, elke dag, steeds maar weer.
Ik leerde een band aan gaan met me Zelf en volledig te vertrouwen op me Zelf.
Ook dit was onderdeel van het leerproces en van alle leerervaringen die mij werden gegeven.
Alles ging altijd heel snel bij mij, want het was net of dat alles al in mij was.
Het voelde ook of dat ik in een vorig leven ergens was geweest tot een bepaald niveau van ontwikkeling en dat ik nu in dit leven al die voorgaande stadiums overdeed in een rap tempo, omdat ik ze dus al kende. Het was in mijn Ziel aanwezig.
Sommige zeiden tegen mij dat ik een oude ziel was, dat voelde ik zelf ook zo.
In tussen tijd was ik begonnen aan de opleiding paranormaal therapeut op hbo niveau, een 4 jaar lange opleiding en hiermee startte ik toen ik 22 was.
Dit was vrij jong!
Mijn klasgenoten waren eigenlijk bijna allemaal 2 keer zo oud, al was het niet ouder.
Ik heb veel geleerd tijdens deze opleiding maar niet op de manier zoals het hoorde.
Ik leerde niet uit boeken of alles wat je zou moeten weten.
Ik leerde op hele andere manieren.
Hoe mensen met elkaar omgingen, hoe energie werkte, wat erin mij omging.
En dit alles leerde ik vanuit me Zelf.
Voornamelijk leerde ik eigenlijk om contact te maken met Zelf en van daaruit te Zijn, in elk moment steeds maar weer.
Inmiddels was ik het ook allemaal wel een beetje zat, jarenlang hooggevoelig zijn, last hebben van teveel indrukken, gevoelens en emoties, al vanaf dat ik kind was, ik was het zat!
Om overweldigd te worden en ik begon ook een zoektocht naar het diepste in me Zelf om er gewoonweg te Zijn in de energie die ik Ben.
Ik begon namelijk te ervaren dat er niets diepers was.
En dat dit het is.
Dit is je basis.
Als je van hieruit Bent, heb je ook geen last van je hooggevoeligheid maar wordt het een gaven en kan je het inzetten als een gaven.
Mijn ontwikkelingen gingen dus verder vanaf dit punt.
Op een gegeven moment begon ik overal Licht te zien.
Buiten, binnen, het maakte niet uit.
Het was Licht.
Maar het Licht was zo intens wit.
Het was er gewoon.
Nu weet ik dat dit het teken was dat ik meer naar binnen toe keerde en daar in contact kwam met mijn eigen Licht, mijn Zijn.
Zijn begon me met de dag meer bezig te houden, toen der tijd.
Ik heb daarom in het 4de jaar van mijn opleiding tot Paranormaal Therapeut mijn eindscriptie over Zijn geschreven, dit voelde als iets wezenlijks, als de waarheid.
En inmiddels kon ik met minder geen genoegen meer nemen want door al mijn ontwikkelingen voelde ik steeds meer wat juist was en wat niet.
Ik kon geen genoegen nemen om een onderwerp als hooggevoeligheid te kiezen, wat ik in eerste instantie van plan was, omdat Zijn voelde als iets wat nog verder en dieper reikte en wat er ook voor kon zorgen dat je geen last zou hebben van je hooggevoeligheid.
Ik ging dus voor Zijn.
En dat zorgde ervoor dat heel mijn leven een ommezwaai maakte, van normaal willen zijn naar gewoon Zijn.
Ik deed namelijk zo hard mijn best rond mijn twintigste om normaal te zijn, om normaal te leven, te werken en alles te doen wat erbij kwam kijken, maarja dat werkte natuurlijk voor geen meter hahahah! Ik liep vast op me werk en werd overspannen.
Daarna nam mijn leven een andere wending. Ik zou nooit meer in een normale baan kunnen werken, en ik wist dat, er lag iets anders op mij te wachten.
En dat was die ommezwaai: Ik mocht Zijn.
En van daaruit zou alles als vanzelf voort komen, en dat gebeurde ook.
Maar in het begin was het zo lastig.
Want als je gewend bent om altijd maar hard bezig te zijn dan is loslaten heel moeilijk.
Het vroeg om een totale verandering vanuit mijn eigen instelling, het moest 180 graden anders.
En dat liet ik ook toe, want ik besefte: er was geen andere weg.
Dit was de weg!
Het bracht me namelijk zoveel, momenten van diepe eenheid, het gevoel dat je echt verbonden bent met het Leven Zelf.
Die momenten werden steeds meer.
Het werd Stil in mij.
En ik leerde om Stil te worden, of beter gezegd: Om de Stilte die in mij aanwezig is en die eigenlijk al in een ieder aanwezig is, gewaar te worden.
Het bracht zoveel meer verdieping!
Want ik bestond, buiten mijn gedachtes om.
Dit besef drong met de dag dieper tot mij door.
Waardoor ik mijn gedachtes leerde observeren en waardoor ze tot rust kwamen en de Stilte in mij zichtbaar werd, vrij kwam.
Ik mocht en kon van daaruit Zijn!
En dat was een hele verademing.
Om te weten en te voelen, dat je niet altijd maar bezig hoeft te zijn, zoals dat je gedachtes je willen doen laten geloven.
Je mag er gewoon Zijn.
En dat is meer dan genoeg.
Ik kreeg interesse in Zen.
Het sloot zo goed aan op mijn ontwikkeling en dit was mijn volgende stap.
Dit had ik nodig: Zijn.

Thich Nhat Hanh kwam op mijn pad, het boek mindfulness.
Ik nam dit zwaar serieus en elke dag hield ik me ermee bezig, wantja ik was natuurlijk nog altijd een echte Steenbok en ja die gaan ergens volledig voor! Maargoed dat is ook mooi want dan kan het ook zijn vruchten gaan afwerpen.
Ik las elke dag en deed de oefeningen dagelijks.
Soms was ik urenlang in een staat van Zijn, er was niets anders.
Al het andere vergat ik.
Het was niet meer belangrijk.
Ik leerde het Leven kennen, de band met het Leven die je eigenlijk als mens al hebt maar die je niet ervaart, ervoer ik dagelijks.
Het werd krachtiger, sterker.
Ik kon geen leven meer leven zoals dat het hier op aarde normaal wordt geacht.
Dit besefte ik me ook, elke dag steeds meer.
En ja dat kan best angstig zijn, want het is volledig vertrouwen op de energie die gewoonweg IS en die jij Bent en al het andere wat je jaren lang hebt gedaan en wat andere mensen van je verwachtte loslaten.
Maar het was zo waardevol!
Ik ging deze weg.
Ik moest wel gaan!
Mijn Ziel wou alleen maar deze weg, omdat geen andere weg zoveel voldoening zou geven, zoveel ruimte om me Zelf te kunnen Zijn, diep van binnenuit en dus zoveel groei!
Dit had mijn Ziel nodig en hier had mijn Ziel op gewacht.
Dus ja ik ging.
Het was mooi.
In die tijd had ik geen werk, maar ik had wel inkomsten, ww, want uit ervaring weet ik dat er voor alles wordt gezorgd en zeker als je een hele weg aan ontwikkeling te gaan hebt.
Want je hele Zijn brengt een enorme toevoeging!
Zowel voor je eigen ontwikkeling maar ook voor de aarde zelf en voor andere mensen en als je je bezig houd met de hoogste energieën, heb ik inmiddels geleerd, dan wordt er ook voor je gezorgd.
En dat werd er dus ook.
Dankbaar was ik.
Dat ik deze weg mocht gaan.
Nu in dit Leven.
Het was of dat ik hier altijd al op had gewacht…
Zoveel herkenning kwam er vrij vanuit de diepte van mijn wezen.
Het was of dat ik zoveel al had gedaan, herkende en mee bezig was geweest in andere levens en of dat ik nu het ‘’af kon maken’’, in dit leven.
Het was of dat de weg nu vrij was.
En of dat het nu mogelijk was!
Elke dag beleefde ik intens veel, diepe ervaringen van Zijn maar ook bewustwording en het hield ook maar niet op. Natuurlijk kon ik daar toen ook niet bij werken, omdat dit alle tijd en ruimte vroeg.
Alhoewel ik wel vanaf mijn 20ste altijd al bezig was met het geven van Readings, dit heb ik al die tijd wel gedaan, maar dit ging goed samen.
Het geven van Readings kwam rond mijn 20ste spontaan op mijn pad, ik was lid van een forum waar ze fotolezingen deden en ik probeerde het gewoon eens. Het verbaasde me dat het gewoon uit me stroomde. Daarna ben ik daar dus verder mee gegaan en weetje alleen dit aspect: het geven van Readings bevat ook zoveel ontwikkeling, groei, door de jaren heen, steeds maar weer en dit alles hing ook samen met mijn eigen en persoonlijke ontwikkeling.
Maargoed dit is teveel om alles hier nog uit te diepen en dat is met meerdere dingen zo, ik probeer hier in grote lijnen alles samen te vatten en ik hoop dat het niet overkomt dat bepaalde dingen heel makkelijk waren, want dat is het nooit geweest, ontwikkeling, groei, bewustwording vraagt heel veel van je. Het vraagt je volledige en totale inzet.

Thich Nhat Hanh was inmiddels dus in mijn leven gekomen en zijn energie was voelbaar voor mij achter de woorden uit zijn boeken.
Ik leerde hierdoor op een dieper niveau ervaren en open staan.
Dit leerde ik ook door Bob Marley en Michael Jackson, door naar hun muziek te luisteren en me open te stellen voor de energie achter al die woorden.
Het deed iets met mij, het raakte mij diep en het maakte iets in mij vrij en bewust.
Het was een heel mooi proces.
En zo waardevol!
Ik had dan wel nooit een echte meester in mijn leven gehad, en daar had ik wel naar verlangt moet ik eerlijk zeggen want alleen deze weg gaan is zwaar, maar toch waren er dus meerdere ‘’meesters’’ in mijn leven gekomen, op een bijzondere manier.
Ik kende ze namelijk niet persoonlijk.
Ik kende ze enkel van hun boeken en hun muziek.
Ik heb ze nooit in levende lijven ontmoet, maar weetje dat wat ook niet nodig!
Dit was onderdeel van mijn leerervaring!
Mij openstellen voor de energie achter de woorden, achter de muziek en dan ervoer ik een contact met hun wat verder ging, het was het contact met hun Zijn wat ik ervoer.
Ik beschouwde Thich, Bob en Michael als mijn vrienden.
Zo voelde het ook.
We hadden contact.
Ook al waren sommige van hun al overleden, het maakte niets uit.
Ik leerde om iets te voelen en te ervaren wat eeuwig is.
Hun energie blijft voort bestaan en is altijd beschikbaar, voor wie dan ook.
Je kunt altijd tappen.
Zo ook bij een Boeddha, een Jezus of wie dan ook, hun energie is beschikbaar voor je.
Het is eeuwig.
En de wijsheid zal naar je toe stromen als je je openstelt.
Ook kwam Osho toevallig in mijn leven, door een boek wat toevallig op mijn pad kwam.
Het was het boek: Zen en de religieuze ongelovige.
Ik vond het in eerste instantie een best aparte titel…
Maar dacht ach ik begin gewoon met lezen!
Vanaf dat ik in dat boek ging lezen moest ik zo veel lachen, dat was niet normaal! Hhahaha!
Het was letterlijk of dat ik namelijk mijn eigen woorden las.
Hoe Osho dingen zei…
Ik had het net zo kunnen zeggen!
Het was zo opvallend, niet normaal!
Zoveel erkenning kwam er vrij.
Natuurlijk ging het niet om de woorden!
Maar om de energie achter de woorden, de energie van Osho, wat iets met mij deed, iets wat in mij was mijn diepste Kern, mijn Zijn werd geraakt en kwam met de dag meer vrij.
Ik bleef Osho lezen, dag in, dag uit, ik leerde zoveel!
Het was niet echt leren, het was dat er zoveel vrij kwam uit me wat er altijd al was, maar door zijn woorden kwam het vrij, het is dus op een andere manier leren dan dat wat mensen onder leren verstaan. Het is meer zoiets als: ervaren met heel je wezen.
Het was een waar thuiskomen! In me Zelf.
Osho is nu mijn beste vriend.
Soms zie ik hem en lacht hij.
Soms is het net of dat hij mij dingen verteld, veel wijze dingen, en dan begrijp ik ineens heel veel.
We hebben contact.

Wijsheid heeft mij altijd getrokken, bezig gehouden.
Er was iets mee…
Wijsheid.
Ik had een diep verlangen daar naar toe en ook naar wijze meesters, echte leraren.
Ik verdiepte me ook in wijze meesters en opgestegen meesters.
Hierdoor leerde ik dus ervaren dat wijsheid iets universeels is.
Het kan niet geleerd worden.
Alleen ervaren worden.
Wijsheid had ik altijd al in me, vele om me heen vonden mij wijs, maar ik zei soms ook vanuit het niets hele wijze dingen, daar kon ik niets aan doen, het gebeurde gewoon.
De woorden stroomde door mij heen.
Ik leerde op deze manier veel, dat er dus iets door je heen kan stromen.
Ik leerde dat ik, mijn persoonlijkheid een stapje opzij mocht zetten en ruimte mocht maken voor de enorme stroom van het leven die door mij heen wou stromen.
Om zo dingen te doen, of beter gezegd: te laten gebeuren.
Teksten werden geschreven.
Vanuit het niets!
Alle teksten die ik op mijn facebook pagina plaats zijn op deze manier verkregen, ik heb ze niet zelf verzonnen, het gebeurde gewoon.
Het verwonderde mij ook want als ik dan een tijd later een tekst terug las dan deed dit ook veel met mij en dan vond ik mijn eigen tekst eigenlijk best wijs!
Ik leerde dat ik op deze manier mocht werken.
Dat dit de hele bedoeling was!
Dat ik het niet deed, maar enkel plaats maakte voor de energie die door mij heen wou stromen om dit alles te laten gebeuren, te laten ontstaan.
Ik leerde op deze manier Zijn.
Leven.
Werken.
En alles te doen wat er te doen viel.
Keer op keer.
Ik hoefde alleen beschikbaar te Zijn en ruimte te maken voor dat wat IS.
Op deze manier leerde ik dus een leven leven dat 180 graden anders is dan dat wat normaal wordt geacht hier op aarde.
Maar ik voel aan heel mijn wezen dat dit pas echt leven is.
En het houd voor mij ook niet op, want ik ervaar nog steeds dagelijks dat ik verder groei en ontwikkel en daar ben ik echt super dankbaar voor!
Het is het mooiste geschenk wat ik ooit heb kunnen krijgen: Zijn.
Een tijdje geleden bijvoorbeeld was ik ziek geweest, griepje, niks ernstigs maar ik voelde en besefte dat dit ook weer zorgde voor een omslagpunt.
Tijdens mijn ziek zijn ontdekte ik het spelletje Landleven aan Zee op mijn telefoon.
En dat vond ik heel erg leuk!
Ik speelde het volop toen ik ziek was, maar toen ik beter was moest ik natuurlijk weer aan het werk.
Maar dit ging anders dan anders.
Voorheen was ik heel strikt in het werken en sinds mijn ziek zijn is dit veranderd.
Ik speel nu sochtends eerst Landleven al is het maar 15 minuten.
Het is voor mij fijner om mijn dag op een spelende manier te beginnen.
Het geeft me veel vrijheid.
Mijn ziek zijn heeft me geleerd dat ik eerst mag spelen, daarna werken.
Het is een andere manier van in het leven staan, maar wel een manier die je meer ontspanning geeft en juist daardoor zoveel meer brengt!
Nu is dit maar een klein voorbeeldje, maar op deze manier merk ik vaker dingen op in mijn leven die dan toch veel ontwikkeling met zich mee brengen.
Het zijn steeds maar weer puntjes op de i.
En het is fijn.
Dat deze aanvulling wordt gegeven door het Leven Zelf.
Het leven stroomt.
Op vele manieren.
En komt tot je.
En gaat door je heen.
De Readings die ik geef stromen ook op gewoon door mij heen en de Healings die ik mag doorgeven ook.
Ik doe het niet.
Het gebeurt gewoon.
Ik creëer bij een Healing enkel en alleen maar een ruimte en in die ruimte vindt als vanzelf de Healing plaats.
Ik stuur het niet.
Ik laat mezelf er juist buiten!
Het gebeurt gewoon.
En ik ben toeschouwer.
Ik mag het zien.
En het later vertalen.
Maar meer doe ik niet dan ruimte scheppen.
En deze manier van werken is altijd al in me geweest, maar tijdens mijn opleiding tot Paranormaal Therapeut begrepen vele dit niet en ik kan dit ook begrijpen omdat het 180 graden anders is dan dat de meeste mensen kunnen bevatten.
En dat 180 graden anders zijn, dingen doen, in het leven staan, heb ik altijd al gehad waardoor ik me ook heel erg anders voelde dan anderen.
Ook dit brengt een enorm stuk eenzaamheid met zich mee, waarmee je dus moet leren te handelen.
Vandaag de dag gaat dit heel goed!
Omdat ik heb geleerd dat mijn ‘’anders zijn’’ mijn kracht is en dat ik hiervoor op aarde ben gekomen en juist hierdoor dingen anders mag doen!
De wereld zit te wachten op vernieuwing.
En naar mijn gevoel kan dit alleen maar ontstaan als je je Zelf kent, diep van binnenuit, je Zijn en van daaruit Bent.
Daarom was het ook zo belangrijk voor mij om de na mijn eind scriptie Zijn een online cursus Zijn in elkaar te zetten waarin ik al mijn ervaringen heb samen gebracht in mijn cursus om andere mensen stapsgewijs te inspireren.
Want ik gun een ieder het contact met zijn of haar eigen Zijn.
Ik heb zelf geleerd om op deze manier te leven, in het leven te staan en gewoonweg te Zijn en dat van daaruit alles ontstaat.
Ik heb op deze manier mijn eigen bedrijf: Liefde van de Ziel laten ontstaan.
En elke dag leer ik weer meer, hoe ik dingen kan doen en ook komen er spontaan nieuwe ideeën in me op, het is een doorlopend proces.
Ik voel geen scheidingslijn tussen mezelf en het werk wat ik doe, het is wat ik Ben.
En het is dat wat ik uit te dragen heb aan de wereld, of dit nu door een cursus is, een healing, reading, een tekst of wat dan ook, het maakt niet uit, in alles zal het Zijn en daardoor wordt het ook overgedragen.
Readings geven doe ik al vanaf mijn 20ste en ook bij de Readings stromen de woorden ook gewoon door mij heen, ik doe dit niet, ik stem me af en ik zie dingen, hoor dingen, weet dingen en dan verwoord ik het voor die persoon, meer doe ik niet.
Ik kan ook niet meer doen.
Want anders zou het niet meer kloppen.
Mijn enigste doel is om iets in jou aan te raken wat eeuwig is en dat is wat jij Bent.
Door dat ik dit in jou mag zien, kan ik het zichtbaar voor je maken op welke manier dan ook, of het nu deels in woorden is, of enkel puur in energievorm dat maakt niet uit.
Ik probeer het zichtbaar voor jou te maken, zodat je het zelf mag gaan zien, en nog belangrijker mag gaan voelen, mag ervaren, want alleen dat zal zorgen voor een totale verandering: Zijn.
De energie die door mij heen stroomt doet alles en ik geef deze energie de ruimte om er te mogen Zijn, waardoor ik automatisch me Zelf laat Zijn op een heel diep niveau, ik geef me Zelf bestaansrecht en dat is het enige wat ik me Zelf kan geven en jou ook.
Meer is er niet.

Liefs Annemarie