Ik ben op de wereld, maar niet van de wereld…

Ik ben op de wereld.
Ik leef.
Ik leef mijn leven.
Maar ik ben niet van de wereld.

Ik leef het leven anders dan anders, want ik ken iets in mij wat het ultieme leven is.
Dit wil in vrijheid Zijn en zo mijn leven op aarde voltrekken.
Ik kan niet leven zoals vele leven niet dat daar iets mis mee is, ieder zijn ding, ieder zijn weg.
Ik volg dat ultieme leven in mij, deze wijst mij de weg, door het leven heen.

De manier waarop ik het leven ervaar is vaak heel intens en diep.
Ik ervaar vaak diepgaande processen waar ik soms ineens in zit, die veel tijd en energie kosten.
Ik ervaar en maak vele bewustzijnsontwikkelingen mee en dit alles gaat soms heel snel.
Soms weet ik zelf niet precies hoe en wat op die momenten, het is mij dan niet geheel helder, wel weet ik altijd en voel ik dat het nodig is en weet ik dat het weer ”goed” komt.
Ik heb een vertrouwen mogen ontwikkelen in mij zelf en het leven, het pad wat ik ga in dit leven en dat vertrouwen is erg sterk, alleen al door dat vertrouwen, wat er altijd is ook in periodes waarin het soms zwaar is, weet ik dat ik het zal redden, steeds weer, keer op keer.

Deze manier van leven is een manier van leven waar ik geen grip op heb en dat hoort ook wel zo te zijn.
Het is een intense manier van leven en wellicht dat mijn ziel dit zo heeft uitgekozen voor mij om die ontwikkelingen te kunnen maken die nodig voor mijn wezen zijn, zodat ik kan en mag Zijn.
Want dat is het enige waar mijn voorkeur aan uit gaat, Zijn.
En Zijn is soms een hele weg, het kan een hele weg er naar toe zijn, maar wel waardevol.

Op sommige momenten kan het leven, mijn weg, mijn pad best eenzaam en zwaar zijn. Het is soms heel alleen.
Zelfs mijn beste vrienden die mij toch tot een goede en bepaalde hoogte kunnen begrijpen en kunnen volgen kunnen niet geheel erin mee gaan.
Ergens lijkt er nog zoveel meer in mij aanwezig te zijn, wat ik enkel alleen zelf kan bevatten en kan begrijpen. Het zijn mooie dingen en waardevolle dingen en ik ben daar dankbaar voor 🙂
Ik ben dit wel gewend door mijn leven heen want ik ervoer dit als kind zijnde ook al, dat ik veel alleen moest doen en moest ondergaan, wat ook weer heel waardevol is geweest omdat het mij zo de ultieme mogelijkheid heeft gegeven om enkel met en door mijzelf te ontwikkelen, de ruimte was vrij zeg maar. Er werden mij geen dingen opgelegd door anderen, van buitenaf, ik was alleen en moest wel alleen zijn om zo alles zelf te ondervinden vanuit mijn diepste Zijn.